Vliegen is slecht voor het milieu, het veroorzaakt veel CO2 uitstoot. Maar reizen levert een verrijking op van je wereldbeeld. Heeft iedereen zomaar het recht om zoveel te vliegen als hij of zij zelf wil? In hoeverre mag het bevredigen van je eigen culturele nieuwgierigheid boven verantwoord reizen staan? Deze kwestie legde Schiphol Nieuws voor aan een aantal mensen die hier een uitgeproken mening over hebben. Allen reageerden graag, behalve de directrice van Greenpeace die liever niet met studenten praat en de directrice van de groenste omroep Llink die alleen een interview wilde afleggen als het leden zou opleveren.

Dr. Sabine Roeser
Docent Ethische aspecten van technologie aan de TU Delft

Zelf vlieg ik privé zo min mogelijk. Als ik voor mijn werk naar een congres in het buitenland moet, maak ik altijd eerst de afweging of ik de informatie ook niet per email of telefoon kan ontvangen. Als student hield ik ervan om alles per trein te doen. Maar nu gaat dat niet altijd meer. Om naar een congres in Schotland te gaan zou ik er met de trein 2 dagen over doen, en met het vliegtuig ben je er binnen 2 uur.

Ik vind de vliegtaks een goede ontwikkeling, maar wat mij betreft mag de belasting nog wel hoger zijn. De keerzijde daarvan is echter dat een arme sloeber dan de kans niet meer krijgt om te vliegen. Het lijkt mij dan ook een goed idee om vliegen te belasten naar inkomen. Bijvoorbeeld door bij de jaarlijkse belasting-aangifte aan te geven hoeveel je gevlogen hebt. Degene die veel verdient betaalt dan een hogere vliegtaks dan iemand met een lager inkomen.

Lex Oude Weernink
Directeur Vliegveld Lelystad

Het is fantastisch dat je op vakantie kan naar een ver land, om kennis te nemen van andere culturen. Dat heeft te maken met mobiliteit. En mobiliteit is een verworven recht. Voor reizen op de middellange afstand kan je beter de trein pakken. De hogesnelheidstrein, maar dan wel eentje die echt snel is. Niet zoals de HSL naar Aachen die bij iedere boom in het Ruhrgebied een stop maakt. Dat zijn geen hoogwaardige concepten. Barcelona is te ver om een trein te pakken. De grens tot waar het reeël is om de trein als alternatief te pakken ligt bij de Alpenrand. Binnen zes, zeven uur sta je in Basel kan ik u vertellen, dat is een boeiend concept, die afweging kun je maken. Ik ben op werkbezoek in Berlijn geweest, heen met de trein, terug met het vliegtuig. Maar het is wel een primitieve verbinding naar Berlijn hoor. Hobbelend naar Deventer, en dan zit er weer een stoptrein voor die kapot is, dan drie kwartier stilstaan bij Bentheim-Osnabruck. Beste mensen, dat zijn toch geen alternatieven.

Kees Vendrik
Tweede Kamer lid Groen Links

Ik heb een maand geleden nog gevlogen, met de Commissie Defensie ben ik in Tsjaad op troepenbezoek geweest. Maar ik probeer het tot een minimum te beperken. Ik ga heel zelden mee op parlementaire reizen. Ik heb niet zozeer een quotum van vliegkilometers per jaar. Mijn lat ligt gewoon heel hoog. Er moet echt een hele goede reden zijn voordat ik ga vliegen. Naar de klimaatconferentie in Posnan, Polen, ben ik gewoon een nacht in de trein gaan zitten. Dat is vanuit klimaatperspectief 20 keer zuiniger dan een keer op en neer met een vliegtuig, al gaat dat nog 10 keer sneller.

Reinout Wissenburg

Als je klimaatverandering serieus neemt, dan kan je het niet aan jezelf verkopen om in het vliegtuig naar Parijs te stappen. Maar vliegen is in een heleboel gevallen natuurlijk de enige mogelijkheid.
De vrijheid om zelf keuzes te maken is een groot goed. Je kunt iemand niet zomaar opleggen dat hij niet mag vliegen. Maar ik vraag me af wat de toegevoegde culturele waarde is van een vakantie in Ghana als je daar twee weken met je luie reet op het strand gaat hangen. In zo’n geval krijg je niets mee van de cultuur, en ontstaat er geen ontmoeting. Je kan dan net zo goed met de bus of auto naar de Spaanse Costa del Sol om op het strand te gaan liggen. Ik vind het belangrijk dat iedereen zelf de verantwoordelijkheid neemt en zich altijd afvraagt of het echt nodig is om daar te zijn.

Wij hebben bij Greenpeace de regel dat je bij reisjes onder de 1000 kilometer met het openbaar vervoer gaat. Die grens is wel fexibel, want met de trein kan je bijvoorbeeld makkelijker naar Madrid dan naar een klein dorpje in de Franse Dordogne. Bij een vergadering in zo’n dorpje zouden wij in eerste instantie kiezen voor een telefonisch overleg. Zelf ben ik onlangs met de trein van Amersfoort naar Bangkok gegaan en heb ik bewust gekozen om niet het vliegtuig te pakken.

Door: Evelien Vehof
Interview Kees Vendrik door: Sophie Derkzen